Rehber
1970'ten bu yana bu ev ve ağırladığı sanatçılar
Tablao'nun tarihi hakkında gerçekte belgelenenler ve belgelenmeyenler.
Tarihleri GetYourGuide'da görün ↗Belgelenmiş tarih
| Yıl | Olay |
|---|---|
| 1970 | Tablao, Luis Adame ve Irene Alba yönetiminde La Rambla 35'te açılır |
| 1974–1980 | Camarón de la Isla, Farruco ve Tomatito sahnede yer alan sanatçılar arasında |
| 1990 | Salon, Nasrid/Elhamra tarzında büyük ölçüde yeniden dekore edilir |
| 2010 | Aynı adreste kırkıncı yıl |
La Rambla'da açılış
Tablao Cordobes 1970'te açıldı; gitarist Luis Adame ve dansçı Irene Alba yeni evin sanat yönetimini üstlendi. O dönemde La Rambla, sonradan dönüştüğü turistik gezinti yolundan ziyade çalışan bir Barselona sokağıydı ve burada bir flamenko tablaosunun açılması, sanatın nereye ait olduğuna dair bir beyandı — bir köşe mekânına sıkıştırılmak yerine, şehrin en çok yürünen bulvarında, dışarıdan geçen herkesin gitarı duyabileceği bir yerde. Barselona'nın 1970'e gelindiğinde hatırı sayılır bir yerleşik Endülüs topluluğu vardı; bu topluluk İspanya içindeki göçlerle önceki on yıllarda oluşmuştu ve uluslararası turizm herhangi bir tablaonun işinin büyük kısmını oluşturmaya başlamadan önce şehirdeki flamenko mekânlarının bel bağladığı çekirdek seyirci zaten bu topluluktu.
İsim
Tablao adını, 1960'lar boyunca İspanyol boğa güreşine hâkim olan matadorun lakabı El Cordobés'ten alıyor — mekânın kendi konumuna dair bir iddia değil (her zaman Barselona'da olmuştur, Córdoba'da değil), dönemin bir başka sahne sanatından ödünç alınmış bir isim. Bir Katalan flamenko evine Endülüslü bir matadorun adını vermek, sanatın 1970'e gelindiğinde kuzeye ne kadar tamamen yol almış olduğunu anlatıyor; bu yolculuk, tablaonun kendisi var olmadan çok önce şehre yerleşen kuşaklar boyu Endülüs göçüyle gerçekleşmişti. El Cordobés lakabıyla anılan matador Manuel Benítez Pérez, 1960'lar boyunca İspanya'da şöhretinin zirvesindeydi; tablaonun adı, Córdoba şehrine dair genel bir göndermeden ziyade tam da bu kültürel ana ödünç alınmıştır.
İlk büyük on yıl
Tablaonun kendi tarihi, 1970'lerin ortasından sonuna kadar burada sahne alan flamenko sanatçıları arasında Camarón de la Isla, Farruco ve Tomatito'yu sayıyor — o dönemde flamenko cante ve gitarının modernleşmesiyle en çok anılan üç isim. Özellikle Camarón, flamenkonun tüm yirminci yüzyıl tarihindeki en etkili şarkıcılardan biri olarak geniş kabul görüyor; dolayısıyla onu ilk on yılında ağırlayan bir sahne, her ölçüte göre turistik bir uğrak yeri değil, çoktan ciddi bir mekândı. Tablaonun ilk on yılıyla anılan isimlerden Farruco, torunları bugün hâlâ bu sanatın önde gelen icracıları arasında yer alan bir flamenko hanedanına mensuptu; onun özellikle anılmasının "efsanevi sanatçılar" gibi daha muğlak bir iddiadan daha ağır basmasının nedeni de kısmen budur.
Sonraki kuşaklar
Sonraki on yıllar, tablaonun sanat yönetimi yıllar içinde el değiştirirken daha çağdaş flamenkoyla anılan genç icracıları aynı salona getirdi. Bu örüntü — kendi kadrosunu tek bir dönemin yıldızları etrafında dondurmak yerine sürekli yenileyen bir ev — mekânın yalnızca 1970'lerdeki itibarıyla geçinen bir müze parçasına dönüşmek yerine kesintisiz olarak ayakta kalmasının nedenlerinden biridir. Tomatito'nun kendi kariyeri, bu mekân gibi yerlerdeki ilk çıkışlarının çok ötesine uzanmış ve sonrasında, 1970'lerdeki herhangi bir tek tablao performansına dair her şeyden çok daha geniş biçimde belgelenmiş uzun soluklu iş birliklerini kapsamıştır.
Belgelenmeyenler
Kamuya açık anlatımlar, tablaoyu ticari olarak tam olarak kimin kurduğu ile sanatsal olarak kimin yönettiği konusunda farklılık gösteriyor ve tablaonun kendi sitesi 1990 restorasyonunun arkasındaki belirli restoratörlerin adını vermiyor. Kayıtların net olmadığı yerde bu rehber tahmin yürütmek yerine bunu belirtiyor — tartışmasız gerçekler 1970 açılış tarihi, La Rambla 35 adresi ve Adame ile Alba'nın sanat yönetimidir; bu sayfanın dayandığı gerçekler de bunlardır. Tablaonun 1970'ten bu yana İspanya'nın kendi siyasi ve ekonomik koşullarındaki değişimler boyunca — 1975'te Franco'nun ölümünün ardından yaşanan geçiş dâhil — sürekliliği, hikâyenin bir parçasıdır; yine de bu rehber, mekânın bu dönem boyunca tam olarak nasıl etkilendiğini ayrıntılandırmaya çalışmaz.
Elli yılı aşkın süredir tek bir adres
La Rambla 35'teki bu ev 1970'ten bu yana kesintisiz olarak faaliyet gösteriyor — bu, söz konusu dönemde etrafındaki dükkânlar, barlar ve diğer mekânlar açılıp kapanırken ciddi bir dönüşüm geçiren bir caddede, tek adreste hizmet veren herhangi bir mekân için uzun bir serüven. Bu süreklilik, kıyaslanabilir bir geçmişi olmayan daha yeni bir mekânla karşı karşıya tartılmaya değer: bugünkü ziyaretçilerin çoğu doğmadan önce bile seyircisini geri getirmeyi başaran bir salon, yalnızca konumuyla değil, başka bir şeyi de doğru yapıyor olmalı. Bu akşamki gösteri için yer ayırtan bir ziyaretçi, küçük de olsa, kendi tarihi Barcelona'nın büyük ölçüde yerli bir şehirden Avrupa'nın en çok ziyaret edilen şehirlerinden birine dönüşümüne neredeyse paralel uzanan bir salona adım atıyor — bu, tek bir akşamın gösterisinden çok daha büyük bir hikâye, ama salonun duvarlarının ve 1970 açılış tarihinin sessizce işaret ettiği bir hikâye.