Przewodnik
Dom od 1970 roku i artyści, których gościł
Co jest faktycznie udokumentowane w historii tego tablao, a co nie.
Zobacz terminy na GetYourGuide ↗Udokumentowana historia
| Rok | Wydarzenie |
|---|---|
| 1970 | Tablao otwiera się przy La Rambla 35 pod kierownictwem Luisa Adame i Irene Alby |
| 1974–1980 | Camarón de la Isla, Farruco i Tomatito wśród artystów występujących na jego scenie |
| 1990 | Sala gruntownie odnowiona w stylu nasrydzkim/Alhambry |
| 2010 | Czterdziesta rocznica pod tym samym adresem |
Otwarcie na La Rambla
Tablao Cordobes otworzył swoje podwoje w 1970 roku, a kierownictwo artystyczne nowego lokalu objęli gitarzysta Luis Adame i tancerka Irene Alba. W tamtym czasie La Rambla była roboczą ulicą Barcelony, a nie turystycznym deptakiem, którym stała się później — otwarcie tam flamenkowego tablao było więc deklaracją, do kogo należy ta sztuka: nie schowana w niszowym lokalu, lecz na najczęściej przemierzanym bulwarze miasta, gdzie każdy przechodzień mógł usłyszeć gitarę z zewnątrz. Sama Barcelona miała w 1970 roku znaczną społeczność andaluzyjskich mieszkańców, zbudowaną przez wcześniejsze dekady migracji wewnętrznych w Hiszpanii, i to właśnie ta społeczność była już wtedy trzonem publiczności, na której opierały się flamenkowe lokale w mieście, zanim turystyka międzynarodowa stała się większą częścią biznesu każdego tablao.
Nazwa
Tablao wzięło swoją nazwę od El Cordobés, pseudonimu matadora, który zdominował hiszpańską corridę w latach sześćdziesiątych — to zapożyczone imię z innej tradycji scenicznej tamtego okresu, a nie twierdzenie o własnej lokalizacji lokalu (od zawsze znajduje się w Barcelonie, nie w Kordobie). Nazwanie katalońskiego domu flamenco imieniem andaluzyjskiego matadora mówi wiele o tym, jak gruntownie ta sztuka zawędrowała na północ do 1970 roku, niesiona przez pokolenia andaluzyjskiej migracji do miasta na długo przed powstaniem samego tablao. Manuel Benítez Pérez, matador znany jako El Cordobés, był u szczytu sławy w Hiszpanii przez całe lata sześćdziesiąte — i to właśnie ten konkretny moment kulturowy został zapożyczony w nazwie tablao, a nie jakiekolwiek ogólne odniesienie do samego miasta Kordoba.
Pierwsza wielka dekada
Historia tablao wymienia Camaróna de la Isla, Farruco i Tomatito wśród artystów flamenco, którzy występowali tam przez połowę i pod koniec lat siedemdziesiątych — trzy nazwiska najściślej związane z modernizacją flamenkowego cante i gitary w tamtym okresie. Camarón w szczególności jest powszechnie uważany za jednego z najbardziej wpływowych śpiewaków w całej dwudziestowiecznej historii flamenco, więc scena, która gościła go w swojej pierwszej dekadzie, była pod każdym względem poważną salą, a nie turystycznym przystankiem. Farruco, jedno z nazwisk związanych z pierwszą dekadą tablao, należał do flamenkowej dynastii, której potomkowie pozostają dziś znaczącymi wykonawcami tej sztuki — i to jest częścią tego, dlaczego wymienienie go konkretnie ma większą wagę niż mgliste twierdzenie o „legendarnych wykonawcach".
Kolejne pokolenia
Następne dekady sprowadziły do tej samej sali młodszych wykonawców związanych z bardziej współczesnym flamenco, gdy kierownictwo artystyczne tablao zmieniało ręce na przestrzeni lat. Ten wzorzec — domu, który nieustannie odnawia własny skład, zamiast zastygnąć wokół gwiazd jednej epoki — jest częścią tego, dlaczego działa nieprzerwanie, zamiast stać się muzealnym eksponatem żyjącym wyłącznie z reputacji z lat siedemdziesiątych. Kariera samego Tomatito, która trwała długo po jego wczesnych występach w takich miejscach jak to, objęła później wieloletnie współprace udokumentowane znacznie szerzej niż cokolwiek związanego z pojedynczym występem w jakimkolwiek tablao w latach siedemdziesiątych.
Czego nie udokumentowano
Publiczne relacje różnią się co do tego, kto dokładnie założył tablao pod względem komercyjnym, a kto kierował nim artystycznie, a strona tablao nie wymienia konkretnych renowatorów stojących za remontem w 1990 roku. Tam, gdzie zapis jest niejasny, ten przewodnik mówi o tym wprost, zamiast zgadywać — niepodważalne fakty to data otwarcia w 1970 roku, adres La Rambla 35 oraz kierownictwo artystyczne Adame'a i Alby, i na tych faktach opiera się ta strona. Ciągłość tablao przez zmiany w politycznych i gospodarczych realiach Hiszpanii od 1970 roku — w tym transformację po śmierci Franco w 1975 roku — sama w sobie jest częścią tej historii, choć ten przewodnik nie próbuje szczegółowo opisywać, jak dokładnie lokal był dotknięty przez ten okres.
Ponad pięćdziesiąt lat, jeden adres
Dom ten nieprzerwanie działa pod adresem La Rambla 35 od 1970 roku — to długi staż jak na lokal z jednym adresem na ulicy, która w tym czasie przeszła gruntowne przeobrażenia, gdy sklepy, bary i inne lokale wokół otwierały się i zamykały przez pięć dekad. Ta ciągłość jest warta rozważenia w zestawieniu z nowszym lokalem bez porównywalnego dorobku: sala, która przyciąga publiczność nieprzerwanie od czasów, zanim urodziła się większość dzisiejszych gości, musiała robić coś więcej niż tylko dobrze położona. Gość rezerwujący dzisiejszy wieczorny występ w pewnym sensie wkracza do sali, której własna historia biegnie niemal równolegle do przemiany Barcelony z miasta w przeważającej mierze rodzimego w jedno z najczęściej odwiedzanych w Europie — to opowieść większa niż jakikolwiek pojedynczy wieczorny spektakl, ale taka, na którą ściany tej sali i jej data otwarcia z 1970 roku dyskretnie wskazują.