Οδηγός
Το σπίτι από το 1970 και οι καλλιτέχνες που έχει φιλοξενήσει
Τι είναι πραγματικά τεκμηριωμένο για την ιστορία του tablao και τι όχι.
Δείτε ημερομηνίες στο GetYourGuide ↗Τεκμηριωμένη ιστορία
| Έτος | Γεγονός |
|---|---|
| 1970 | Το Tablao ανοίγει στη La Rambla 35 υπό τους Luis Adame και Irene Alba |
| 1974–1980 | Οι Camarón de la Isla, Farruco και Tomatito συγκαταλέγονται στους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν στη σκηνή του |
| 1990 | Η αίθουσα αναδιακοσμείται εκτενώς σε στυλ Νασριδικό/Αλάμπρα |
| 2010 | Σαράντα χρόνια στο ίδιο σημείο |
Εγκαίνια στη La Rambla
Το Tablao Cordobes άνοιξε το 1970, με τον κιθαρίστα Luis Adame και τη χορεύτρια Irene Alba να αναλαμβάνουν την καλλιτεχνική διεύθυνση του νέου χώρου. Εκείνη την εποχή, η La Rambla ήταν ένας δρόμος της καθημερινής Βαρκελώνης και όχι ο τουριστικός περίπατος που έγινε αργότερα, και το άνοιγμα ενός flamenco tablao εκεί ήταν μια δήλωση για το πού ανήκει αυτή η τέχνη — όχι κρυμμένη σε μια niche σκηνή, αλλά στη λεωφόρο με τη μεγαλύτερη κίνηση της πόλης, όπου όποιος περνούσε μπορούσε να ακούσει την κιθάρα από έξω. Η ίδια η Βαρκελώνη είχε ήδη μια σημαντική μόνιμη ανδαλουσιανή κοινότητα το 1970, χτισμένη μέσα από προηγούμενες δεκαετίες εσωτερικής μετανάστευσης στην Ισπανία, και αυτή η κοινότητα ήταν ήδη το βασικό κοινό από το οποίο εξαρτιόνταν οι χώροι flamenco της πόλης προτού ο διεθνής τουρισμός γίνει το μεγαλύτερο μερίδιο της πελατείας κάθε tablao.
Το όνομα
Το tablao πήρε το όνομά του από τον El Cordobés, το παρατσούκλι του ταυρομάχου που κυριάρχησε στην ισπανική ταυρομαχία στη δεκαετία του 1960 — ένα δανεισμένο όνομα από μια άλλη παράδοση του θεάματος της εποχής, όχι μια δήλωση για την τοποθεσία του χώρου (βρίσκεται πάντα στη Βαρκελώνη, όχι στην Κόρδοβα). Το να ονομάσεις ένα καταλανικό flamenco στέκι με το όνομα ενός ανδαλουσιανού ταυρομάχου λέει κάτι για το πόσο ολοκληρωτικά είχε ταξιδέψει βόρεια αυτή η τέχνη μέχρι το 1970, μεταφερμένη από γενιές ανδαλουσιανής μετανάστευσης στην πόλη πολύ πριν υπάρξει το ίδιο το tablao. Ο Manuel Benítez Pérez, ο ταυρομάχος με το παρατσούκλι El Cordobés, βρισκόταν στο αποκορύφωμα της φήμης του στην Ισπανία στη δεκαετία του 1960, και αυτή είναι η συγκεκριμένη πολιτισμική στιγμή από την οποία δανείζεται το όνομα του tablao και όχι κάποια γενική αναφορά στην ίδια την πόλη της Κόρδοβας.
Η πρώτη μεγάλη δεκαετία
Η ιστορία του ίδιου του tablao αναφέρει τον Camarón de la Isla, τον Farruco και τον Tomatito ανάμεσα στους καλλιτέχνες flamenco που εμφανίστηκαν εκεί στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του 1970 — τρία από τα ονόματα που συνδέονται περισσότερο με τον εκσυγχρονισμό του flamenco cante και της κιθάρας εκείνης της περιόδου. Ο Camarón ειδικότερα θεωρείται ευρέως ένας από τους πιο επιδραστικούς τραγουδιστές σε ολόκληρη την ιστορία του flamenco τον εικοστό αιώνα, οπότε μια σκηνή που τον φιλοξένησε στην πρώτη της δεκαετία ήταν, με κάθε μέτρο, ήδη ένας σοβαρός χώρος και όχι ένα τουριστικό πέρασμα. Ο Farruco, ένα από τα ονόματα που συνδέονται με την πρώτη δεκαετία του tablao, ανήκε σε μια δυναστεία του flamenco της οποίας οι απόγονοι παραμένουν σήμερα εξέχοντες ερμηνευτές αυτής της τέχνης, κι αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που η συγκεκριμένη αναφορά στο όνομά του έχει μεγαλύτερο βάρος από μια αόριστη διατύπωση περί «θρυλικών καλλιτεχνών».
Οι επόμενες γενιές
Οι επόμενες δεκαετίες έφεραν νεότερους καλλιτέχνες που συνδέονται με πιο σύγχρονο flamenco στην ίδια αίθουσα, καθώς η καλλιτεχνική διεύθυνση του tablao άλλαζε χέρια με τα χρόνια. Αυτό το μοτίβο — ένας χώρος που ανανεώνει συνεχώς το δικό του δυναμικό αντί να παγώνει γύρω από τα αστέρια μιας εποχής — είναι εν μέρει ο λόγος που συνεχίζει να λειτουργεί αδιάκοπα αντί να γίνει ένα μουσειακό κομμάτι που ζει μόνο από τη φήμη του της δεκαετίας του 1970. Η καριέρα του ίδιου του Tomatito, που συνεχίστηκε πολύ πέρα από τις πρώτες εμφανίσεις του σε χώρους σαν αυτόν, περιέλαβε αργότερα μακροχρόνιες συνεργασίες που τεκμηριώνονται πολύ ευρύτερα από οτιδήποτε συγκεκριμένο για οποιαδήποτε μεμονωμένη εμφάνιση σε tablao τη δεκαετία του 1970.
Τι δεν τεκμηριώνεται
Οι δημόσιες αναφορές διαφέρουν ως προς το ποιος ίδρυσε εμπορικά το tablao και ποιος το διηύθυνε καλλιτεχνικά, ενώ ο ιστότοπος του ίδιου του tablao δεν κατονομάζει τους συγκεκριμένους ανθρώπους πίσω από την ανακαίνιση του 1990. Όπου το αρχείο δεν είναι σαφές, αυτός ο οδηγός το λέει αντί να μαντεύει — τα αναμφισβήτητα γεγονότα είναι η ημερομηνία ανοίγματος το 1970, η διεύθυνση La Rambla 35 και η καλλιτεχνική διεύθυνση των Adame και Alba, και αυτά είναι τα γεγονότα στα οποία βασίζεται αυτή η σελίδα. Η συνέχεια του tablao μέσα από τις αλλαγές στις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες της ίδιας της Ισπανίας από το 1970 — συμπεριλαμβανομένης της μετάβασης μετά τον θάνατο του Franco το 1975 — αποτελεί από μόνη της μέρος της ιστορίας, αν και αυτός ο οδηγός δεν επιχειρεί να περιγράψει λεπτομερώς πώς ακριβώς επηρεάστηκε ο χώρος κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.
Πάνω από πενήντα χρόνια, μία διεύθυνση
Το μαγαζί λειτουργεί αδιάκοπα από τη La Rambla 35 από το 1970 — μια μακρά πορεία για οποιονδήποτε χώρο με σταθερή διεύθυνση σε έναν δρόμο που κατά τα άλλα έχει αλλάξει ριζικά στο διάστημα αυτό, καθώς καταστήματα, μπαρ και άλλοι χώροι γύρω του άνοιξαν και έκλεισαν μέσα σε πέντε δεκαετίες. Αυτή η συνέχεια αξίζει να σταθμιστεί απέναντι σε έναν νεότερο χώρο χωρίς ανάλογο ιστορικό: μια αίθουσα που κρατά το κοινό της να επιστρέφει από τότε που οι περισσότεροι από τους σημερινούς επισκέπτες δεν είχαν ακόμη γεννηθεί, κάτι παραπάνω από την τοποθεσία θα πρέπει να το κάνει σωστά. Ο επισκέπτης που κλείνει τη σημερινή παράσταση μπαίνει, κατά κάποιον τρόπο, σε μια αίθουσα της οποίας η ίδια η ιστορία πορεύεται περίπου παράλληλα με τον μετασχηματισμό της Βαρκελώνης από μια κατά κύριο λόγο εγχώρια πόλη σε μία από τις πιο επισκέψιμες της Ευρώπης — μια ιστορία μεγαλύτερη από οποιαδήποτε μεμονωμένη βραδιά, αλλά που οι τοίχοι της αίθουσας και η ημερομηνία έναρξης του 1970 την υποδηλώνουν σιωπηλά.